Vind ik leuk:

We denderen de landingsbaan op in Lungi Airport ten Noorden van de baai bij Freetown. Het vliegtuig is wat ouwig maar we beseffen hoe luxe dit straks gaat aanvoelen wanneer we over een week terugreizen. Buiten is het inktzwart en we ruiken Afrika bij het uitstappen (iets van een vochtige grond en groentengeur). We lopen richting de luchthaven en daar aangekomen moeten we van 3 verschillende mannen telkens in een andere rij gaan staan. Ze worden het niet eens met elkaar maar uiteindelijk geraken we als laatste door de douane. De veiligheidstraining van Gwen heeft zijn werk al gedaan, we bleven rustig . Een Europeaan vóór ons had blijkbaar wat onenigheid met de ambtenaren en verliest zijn zelfbeheersing. Hij moest duidelijk nog eens op training want aan zijn roodoplopend gezicht te zien kwam hij toch niet veel dichter bij zijn doel.

Bij de bagage claim zien we direkt de tas van Gwen. Na tergend veel geduld stopt de band en … geen koffer voor Bernard! Al mijn geld heb ik gelukkig mee, ook mijn Malaria pillen en electronica maar het wordt minder praktisch in dit klimaat zonder reservekledij. We doen aangifte en men hoopt dat de bagage er donderdag wel weer is.. Ik wil het niet teveel als een probleem zien, kleren kun je kopen en ze zijn vast veel goedkoper in Freetown. We zien morgen wel hoe dit op te lossen.

Wat wel van in het begin opvalt is de enorme hoeveelheid mannen die rondlopen, rondzitten en naar je kijken op het tarmac buiten , in de luchthaven en bij de uitgang. Werloosheid is hier vrij letterlijk zichtbaar. De mannen bieden hun hulp aan, bemoeien zich met je situatie en het is voor ons moeilijk te onderscheiden wie nu werkt voor de luchthaven of ons reisagentschap en wie bijklust als freelance helper en adviseur. Uniformen zijn hier namelijk schaars. We worden begeleid naar de helicopterbalie door de man van het reisagentschap die een aantal ‘vrijwilligers’ meetornt die zich allen gaan bemoeien met waar de tas van Gwen moet blijven, waar we moeten zitten en dat we ons vooral nergens over moeten zorgmaken. Raar gevoel, we laten het een beetje gebeuren. Ook gaan we snel wat dollars inwisselen voor Leones en krijgen hiervoor werkelijk een reusachtige pak geld ingewisseld. Zo’n dikke stapel hebben we nog nooit in onze vingers gehad en we weten niet waar we ze zo snel kunnen laten. We proppen voor het oog van al de ‘ vrijwilligers’ onze pakken leones in al onze zakken. Voor wat hoort wat en de eerste foois zijn snel weg. Geld in Sierra stinkt trouwens behoorlijk, erg beduimeld en vies.

We moeten instappen in de bus naar de heli die ons over de baai naar Freetown brengt. Iedereen krijgt zijn ticket maar ‘omdat wij samen zijn’ moeten we zonder naar binnen. Ik kreeg er nog aardig wat stress van want die man met onze tickets was opeens verdwenen. We zien hem bij de heli gelukkig terug. Ik vraag hem nog eens waarom we onze tickets nu pas krijgen. Hij was aardig en legde uit dat dat was ‘ omdat hij de manager van de ticketten was’. Enfin het zal wel denk je dan. Snel in de heli met een 20-tal andere passagiers. Het vluchtje over de baai van Freetown duurt 7 minuten. De oude heli maakt een hels kabaal maar blijkt betrouwbaar en vliegt opmerkelijk zacht.

We worden opgewacht door Julian Smith, Country Director War Child in Sierra Leone. Hij is Australier en reeds enige jaren actief voor War Child (Afganistan en Nederland) en nam enkele maanden de functie van CD in Sierra over. Julian straalt een rust uit die treffend afsteekt met de stresserende aankomst in Lungi. Het lucht ons op. We worden met de jeep naar het hotel gebracht in het pikkedonker. Langs de weg staan hier en daar mensen met een kaarsje bij een stalletje of zo. De weg is eigenlijk geen weg maar een soort doorgang met kuilen, putten, en bezaaid met hopen stenen. Lijkt meer op een droge rivierbedding. Te bedenken dat we reden in het Oosten van Freetown, het betere deel van de stad! We nemen afscheid van Julian en we krijgen nog een beetje rust van hem mee. Het hotel is in ieder geval prima voor Afrikaanse standaarden, beetje schots en scheef maar wel veilig en schoon. We proberen nog de satelliet aan de praat te krijgen om dit bericht te sturen maar het lukt niet. Morgen is een nieuwe dag.