Onze reis vanuit Heathrow duurt zo’n 7 uur. We zijn bepakt met stroopwafels, drop en cholocoladeletters voor de War Child medewerkers. We hebben ook leren voetballen mee in hel oranje voor de kinderen in ieder dorp waar we heen gaan. Onderweg bespreken we de BAN actiepunten en plannen en ook legt Gwen me kort uit wat te doen in geval van onveilige situaties. Ze volgde hiertoe een tweedaagse training. Het grootste risico dat we lopen zijn gewapende overvallen. Komt erop neer van mee te werken, controle te laten bij de aanvaller, duidelijk te maken wat je doet in zijn opdracht en zo neutraal mogelijk te blijven. Meewerken en geduldig zijn bij checkpoints en opletten bij vreemde situaties hoort er ook bij. Komt vast goed.
Ook maken we kennis met Mariama die naast ons zit. Haar ouders waren afkomstig uit Guinea doch woonden met hun gezin in Siera Leone tot ze in 1991 gevlucht zijn. Ze woont in London met haar man die electronica en minivans exporteert naar Sierra Leone en reist nu voor het eerst terug. Mariama heeft een joekel van een diamant rond de vinger en al pratend begrijpen we dat haar ouders in de diamantenhandel zaten die destijds voornamelijk georgansieerd werd door families uit Libanon en uit Guinea (de Madingo en de Fullah). Vele van deze families zijn gevlucht vanuit de zuidelijke regio’s rond Bo (de tweede grootste stad in Sierra) alwaar de diamantmijnen zich bevinden. Vandaag wonen de meesten in de VS (haar broer zit in de diamantenhandel in Texas), London, Libanon of Belgie. Mariama legt ons uit dat vandaag de diamantindustrie aangestuurd blijft vanuit het buitenland door families die destijds vluchtten naar aanleiding van de burgeroorlog. Door deze ‘braindrain’ wordt volgens Mariama de meeste winst in de diamanthandel buiten Sierra Leone gebracht. Ook blijft er zo hoge werkloosheid bestaan ondanks de schat aan bodemrijkdommen die in theorie de benodigde investeringen moeten toelaten voor welzijn van een bevolking van 6 miljoen . Het lijkt dus een kwestie van wachten op meer locale concurrentie en ondernemerschap. De hiervoor benodigde politieke stabiliteit in het land is er in ieder geval reeds. Sinds het einde van de oorloig in 2001 werden reeds 2x democatische verkiezingen gehouden en wisselde de macht ook eens effectief. Belangrijk volgens Mariama is wel dat men de cultuur van gelatenheid en machtelooshied doorbreekt. Ik vraag me af of het cultuur is of gewoon een gebrek aan middelen om iets aan de eigen toekomst te doen.
Ze legt ons ook uit waarom zoveel slachtoffers in het noorden rond Port Loko en Makeni vielen tijdens de burgeroorlog (deze liggen namelijk noordelijk terwijl de burgeroorlog ontstond vanuit Liberia in het Zuiden): Vele mensen uit het Zuiden bleken nog gewaarschuwd te zijn voor de aanvallen door de RUF en vluchtten tijdig. Hierdoor konden de rebellen dan weer sneller naar het Noorden oprukken. Tevens waren vele oostelijk gelegen wegen richting Guinea te gevaarlijk waardoor men via wegen langs Port Loko en Makeni is gevlucht en uiteindelijk daar is geconfronteerd met de rebellen die richting Freetown oprukten. We zullen er meer over te weten komen in de komende dagen.
Recente reacties