Vind ik leuk:

Ons vertrek naar Port Loko   

Na een korte maar verkwikkende slaap en een snel ontbijt ontmoeten we de medewerkers van War Child in Freetown. Net als in Oeganda, is het kantoor goed afgeschermd met hekken en prikkeldraad. De sfeer is er gezellig en we worden hartelijk onthaald door alle medewerkers. De snoep is super welkom en Esther regelt snel wat kleding voor mij.

Julian vergezelt ons op onze drie uur durende reis richting Port Loko. We gaan via de meest veilige wegen en de jeep doet zijn werk goed over de weg vol met putten en plassen.  Het regenseizoen eindigt dit jaar vrij laat.  De streek die we doorkruisen is ongelofelijk mooi met veel rivieren, groene heuvels en dalen. Naarmate we vorderen worden dorpen rudimentairder en schaarser. Het valt me op dat de kinderen langs de weg meer gaan wuiven. Ze herkennen de War Child jeep.

Onderweg vertelt Julian ons wat meer over War Child in Sierra Leone.  Ik ben onder de indruk als ik hoor dat War Child door de regering om medewerking gevraagd  is bij de uitrol van hun Child Rights Act. War Child heeft immers een goed geformaliseerde methodologie om bewustwording rond kindrechten te verhogen in een gemeenschap. Julian benadrukt wel dat het essentieel blijft om de gemeenschap te betrekken bij de opzet en uitvoering van het project zodat ook naderhand kennis kan overgedragen worden op de volgende generaties. Hierdoor pas ontstaat echt begrip en wordt continuering geborgd nadat War Child naar een andere gemeenschap vertrekt. Liever effectief dan oppervlakkig dus. Om meer gemeenschappen te bereiken zal meer capaciteit en dus ook geld nodig zijn.

De toevoeging van de livelyhood trainingen (formele opleidingen) aan het programma blijkt een aantal voordelen te hebben. Gemeenschappen in een arm land als Sierra Leone begrijpen dat een opleiding een weg uit de armoede betekent, ook voor hun kinderen. Door de mensen van educatie te voorzien worden tevens andere kindrechten bespreekbaar gemaakt zoals kinderarbeid, kindhuwelijken en geweld jegens kinderen.  Tevens laat het een overdracht aan een school toe waardoor er meer zekerheid verkregen wordt over de continuiteit van het programma nadat War Child zich terugtrekt.

Bezoek aan Kareneh

Nadat we het kantoor van Port Loko zijn aangekomen en ook daar de locale staff ontmoeten nemen we afscheid van Julian. We vervolgen onze trip met Ibrahim van het War Child team in Port Loko en reizen naar Kareneh, een dorp waar War Child zo’n 2 jaar geleden vertrok. Het dorp ligt echt in de brousse (voor de nederlanders: het oerwoud) en wanneer het plots voor ons opduikt, is het voormalig War Child center het eerste gebouw dat we zien. Alle kinderen lachen en zingen! We worden meegenomen in een roes van blijdschap en enthousiasme. Kippenvel.

Gwen heeft ballonnen en buttons te verdelen, gelukkig genoeg voor iedereen. Ook moeten we ze allemaal ‘snappen’ (dat is foto’s nemen van hun grijnzende gezichten). We bezoeken het War Child center en groeten Hassan (de voorzitter van het project) en Amarabsesay, onderwijzer. Ze vertellen met grote trots hoe zij het werk van War Child hebben voortgezet. De school telde vroeger 150 leerlingen en nu 450 inclusief 70 volwassenen die samen met hun kinderen leren lezen en schrijven. Het kleine gebouwtje moet wel uit zijn voegen barsten en ik begrijp dat ze soms met 4 op 1 stoeltje zitten. Ook vertellen ze met trots dat de kwaliteit van dit enige schooltje in de omstreken, zodanig is dat reeds 3 jaar de National Primary School examinations afgenomen worden en met succes.

Amarabsesay vertelde dat hij voor de oorlog onderwijzer was en daarna 8 jaar lang vocht als soldaat. Toen hij hoorde dat War Child actief was in zijn geboortedorp heeft hij het aangedurfd om terug te keren. War Child hielp hem om terug aanvaard te worden in de gemeenschap. Vandaag is hij er een gewaardeerd onderwijzer.

Ik mag niet vertrekken voor ik het kleine kantoortje van Hassan heb bezocht. Hij toont me een groot bord waar al de groep acties op gepland staan voor het komende jaar. Het betreft allemaal initiatieven die gericht zijn op het verder ontwikkelen van de gemeenschap. De missie van War Child is geslaagd. De gemeenschap neemt haar verantwoordelijkheid, beschermt de rechten van het kind, maakt probelemen bespreekbaar en stelt daarvoor actieplannen op. Wat hierbij opvalt is dat Afrika toch zoveel warmer en socialer is.  Kunnen we nog iets van leren beseffen we. Toen Gwen aan Ibrahim opbiechte dat ze haar buren in Amsterdam niet kent, moest hij werkelijk bulderen van het lachen. Dat is onmogelijk uit te leggen in Afrika. Gwen komt in ieder geval terug met een eerste goede voornemen: de organisatie van een buurtborrel.