Vind ik leuk:

Snap me!

 Vandaag, vrijdag , zetten we koers naar Robaka, een dorp in de buurt van Melekuray maar dan hoger gelegen op een heuvel. Het werd een ontmoeting met heel veel (leuke) indrukken

 We ontmoetten er Marie die enthousiast aan een groep kinderen van 12 tot 14 jaar de wekelijkse life skill training geeft. Ze spelen een rollenspel over kinderarbeid waarbij ze in groepjes moeten bespreken hoe ze hier als ouder, kind en hulpverlener, mee om zouden gaan. Op een speelse wijze worden kinderen op die manier bewust gemaakt van hun rechten maar ook hoe ze zoiets kunnen bespreken. Een ‘truukje’ van War Child was dat de hoofdpersoon in het rolspel Gbessay heette, een naam die zowel meisjes als jongens krijgen in Sierra. Dat brengt de discussie op gang of geslacht ertoe doet bij het beantwoorden van de vragen.

Al was men erg verlegen wegens onze aanwezigheid, toch konden we uit hun antwoorden afleiden dat ze zich goed bewust zijn van hun recht op onderwijs. Marie rondt de les af met een vrolijk spel waarbij ieder zoveel mogelijk handen trachten te geven.. terzelfdertijd. Het helpt om het groepsgevoel te doen groeien dat in dit dorp lang verdwenen was.

Ons volgend gesprek met Alhassan , de hoofd facilitator, maakt hier veel over duidelijk. Samen met zijn collega’s Harun & Hassan, legt hij ons uit dat het dorp zeer zwaar getroffen werd door de oorlog en mensen elkaar gewoon niet meer vertrouwden. Er waren vele spanningen over land, huwelijken, geweld tussen kinderen, discussies tussen gezinnen etc. Samen dingen doen was hier gewoon verdwenen (1). 

Toen War Child hier in 2008 kwam, werd samen met de chief (die vast een punthoofd kreeg van al die geschillen ) en de locale vertegenwoordigers besloten om een gemeenschapscentrum te starten. Doordat iedereen er deel kan nemen aan één van de verschillende discussiegroepen of cultural revival initiatieven van War Child (muziek maken op de bubu, het opvoeren van traditionele dansen etc.) krijgt ieder de kans om zijn visie toe te lichten of een ander beter te leren kennen.

Volgens Hassan is wat War Child zo bijzonder maakt het feit dat ze met locale mensen werken die met begrip van de situatie en kennis van de cultuur kunnen luisteren. Hierdoor ontstaat snel een bereidheid tot leren en het samen anders aanpakken van zaken. Het was bijzonder ontroerend te zien hoe deze mannen hun dorp echt verder willen helpen en dat volledig vrijwillig en onbezoldigd.

Bijzonder trots zijn de facilitators op de door hun opgeleide jongeren, ook hier 15 meisjes en 15 jongens tussen 18 en 25 jaar oud. Volgens Alhassan die tevens onderwijzer is in de nabije school is één ervan zelfs brilliant. De jongen, Abu Turay, wil zelf zijn opleiding vervolgen, studeert ‘s avonds om het staatsexamen lagere school te behalen en dan verder te gaan. De onderwijzers en War Child zijn nu in gesprek met zijn vader om hem te overtuigen van het belang van onderwijs voor zijn zoon. Hij ziet Abu liever actief in zijn handelsbedrijf.

We bezoeken de jongeren op hun land waar ze samen een Casava veld aanleggen. Net als in Melekuray willen ze ook hier samen een coöperatie starten.

Vóór het community center zien we nog een zuiltje staan, het peace monument dat werd opgericht op 21 september, dag van de vrede. Het bevat de schriftelijke beloftes van alle dorpsbewoners om in het komende jaar vreedzaam te leven en hun voornemens die ze daarbij hebben. Volgend jaar 21/09/10 wordt het opengemaakt en wordt samen geëvalueerd wat er van al die goede intenties terecht is gekomen.

 

 (1) Voor uw begrip: in zo’n agrarisch jungle dorp is er geen stroom, zijn er geen winkelstraten of andere afleidingen en dus is er  niets te doen na het werk. Het samen praten, dansen en muziek maken was hier de enige ontspanning en  dè manier om als gemeenschap hechter te worden .