Na een verkwikkende douche met 2 emmers putwater, vertrekken we vroeg in de ochtend naar Ma-King. De rit duurt langer dan verwacht door de vele plassen en poelen waar we doorheen moeten (vanacht regende het heftig). Na 2 uur bereiken we het dorp waar War Child pas dit jaar is gestart. Het heel dorp komt naar ons toe: joelende kinderen, een vrouwenkoor en alle mannen die ons de hand komen schudden. Vooraan lopen drie lokale comedianten die ons beschilderd en verkleed komen begroeten. Ze maken iedereen aan het lachen en breken het ijs met hun gekke dansjes. We moeten er ook aan geloven en om ter gekst mee gaan dansen op de muziek. Hier verwacht men dat een echte begroeting gebeurt zonder facade of formele houding. Je moet jezelf blootgeven en net zo menselijk en vrolijk zijn als zijzelf. Mijn dansvariaties wekken in ieder geval hilarisch gelach op.
Op het dorpsplein gekomen stellen we onszelf voor en leggen uit waarom we zijn gekomen. Regelmatig word ik onderbroken door een luid applaus en instemmende kreten vooral wanneer ik het heb over een groep bedrijven die dit dorp zomaar helpen (onze BAN!). Ik kreeg er de brok in de keel van. Voor de BAN leden die dit bericht lezen: er is een dorp dat jullie op handen draagt!
De Chief, Abu, stelt zich voor en vertelt over de bittere pillen die dit dorp heeft geslikt in de oorlog en ook nadien. Hij spreekt over War Child als de eerste NGO die daadwerkelijk hulp geeft aan hun dorp. Ook hij heeft de brok in de keel. Gek hoe 2 volwassen mannen na een ontmoeting van nog geen 20 minuten, samen zo overmand geraken van emoties. Het dorpshoofd zegt ook dat Gwen en ik de eerste blanken zijn die de moeite namen om hun dorp te bezoeken. We kunnen het niet geloven maar ook de dorpsoudsten die naast ons zitten bevestigen het met klem: nooit eerder kwam een ‘orpotho’ (blanke mens) naar hun dorp. Dat voelt voor Gwen en ik heel bijzonder en raar aan. We zitten dan wel in de brousse maar toch ook niet in de Amazone.
We spreken nog met een aantal jongeren en vrouwen die met War Child begonnen zijn aan het in kaart brengen van de specifieke problemen in de gemeenschap. Er is nog veel te doen. Wel is er reeds gestart met de bouw van de Youth en Children space waar straks 30 jongeren opgeleid kunnen worden (15 meisjes en 15 jongens). Het wordt de eerste ontmoetingsplaats voor dorpelingen sinds de oorlog startte en een groot deel van het dorp platgebrand werd. Het is ook de eerste keer dat vrouwen en kinderen mee gaan participeren in de gemeenschapsdiscussie.
Bij het weggaan bedankt de chief ons nogmaals en benadrukt met een ernstig gezicht hoe blij hij is met onze komst, hoe sterk hij hoopt dat God ons bij mag staan en al onze doelen en wensen mogen uitkomen. Op aandringen van de dorpsgenoten moet hij nu ook een dansje voor ons doen. Hij geeft toe, verliest zijn ernst en gaat er stralend in op.
Recente reacties