Vind ik leuk:

Zaterdag, onze laatste dag in het veld, zetten we vanuit Port Loko koers op het nabijgelegen Maghata. Dit is een gemeenschap waar War Child sinds 2007 actief is en die ze binnenkort dus verlaat.

In Maghata wordt vandaag een voorstelling in avant première getoond door 14 jongeren uit het dorp. Doel is om met hun toneelstuk de overheidsinstanties aan te zetten tot verdere beleidsmaatregelen. De overheid heeft dan wel een Child Rights Act uitgevaardigd maar de implementatie en het toezicht hierop is nog niet georganiseerd. Daarnaast wil War Child de bewustwording verhogen omtrent kinderrechten bij zowel de overheid als de NGO’s die projecten mee sponsoren. De rechten van het kind worden immers nog meermaals niet gerespecteerd in Sierra.

De voorstelling van vandaag vindt in het dorp zelf plaats zodat de ouders na een lange voorbereiding hun eigen kinderen kunnen zien optreden. Ook is het een manier om de laatste plooien glad te kunnen strijken want volgende week komen de echte officiële voorstellingen: op dinsdag voor de district counselers en de afdeling gezinsondersteuning van de districtspolitie in Port Loko en daarna op vrijdag voor de ambtenaren van het ministerie van volksgezondheid evenals enkele donateurs in Freetown. Het wordt voor vele kinderen de eerste keer dat ze in Freetown zijn en hun eerste kans om met hooggeplaatste personen in contact te komen over hun problemen.

 

Aangekomen in Maghata ontmoeten we Elise, drama specialist van War Child die met de kinderen het stuk zo’n 6 maanden geleden opstelde en Eamonn verantwoordeliijk voor pleitbezorging/lobbying (‘advocacy’ heet zoiets in het engels) in Sierra Leone. Beiden kwamen speciaal hiervoor afgereisd naar het dorp en zijn bijzonder benieuwd hoe het gaat.

Eerst werd voor ontspanning gezorgd wat betekende dat de kleintjes zich op een keiharde en ritmische beat konden uitleven. Het dansen leek wel onweerstaanbaar zolang de muziek speelde. Er zaten trouwens echt een paar opvolgers van Michael Jackson bij. Wij moesten natuulijk ook meedoen. Bezweet en uitgeput, gaan we eindelijk zitten in de Child and Youth Friendly Space, het War Child gemeenschapscentrum dat we in ieder dorp terugvonden.

De voorstelling werd professioneel en met veel inleving gebracht. Sommige stukken werden heel serieus gespeeld en andere zorgden voor veel hilariteit. Je kon zien dat die jongeren er heel veel voor gerepeteerd hadden. Het verhaal legt uit dat er dan wel een wet is aangenomen op het gebied van kinderrechten in Sierra Leone maar dat er nood is aan locale Child Welfare Committees (CWC’s). In deze commitees kunnen kinderen terecht in het geval ze problemen ondervinden zoals kinderarbeid, het niet mogen volgen van onderwijs, kindhuwelijk, verkrachting of mishandeling. Zonder deze commitees wordt het moeilijk om implementatie, handhaving en sanctiebeleid te regelen in zo’n uitgestrekt en ruraal land als Sierra Leone. Ik begrijp dat de overheid het hier in principe wel mee eens is maar dat de volgende concrete stap tot het installeren van de CWC’s nog een duwtje in de rug kan gebruiken. Het toneelstuk door kinderen is een elegante en ontwapenende manier om dit duwtje te geven. Na de voorstelling interviewden de jongeren de belangrijkste vertegenwoordigers van de gemeenschap om samen met hen hun intenties voor de handhaving van kindrechten af te spreken en vast te leggen. Het is de bedoeling dit ook te doen met de doelgroepen in Port Loko en Freetown en nadien op te volgen wat iedereen daadwerkelijk heeft gedaan. Al die mensen die Eamonn bereid heeft gevonden naar de voorstellingen te komen merken straks dus dat ze niet zomaar vrijblijvend een gezellig voorstelling krijgen maar dat die kinderen zelf hun een toezegging gaan vragen over hun eigen bijdrage. Ik vind het een ontwapenende aanpak die zeker verrassend zal werken in dit land. Gewoon, boter bij de vis!

PS 1: Naast het Performing for Peace project wil War Child ook een fotoproject voor kinderrechten starten. Bedoeling is dat de jongeren door middel van een fotoreportage duidelijk maken welke gevaarlijke situaties resteren, wat beter gaat en wat nog aandacht vergt. De fotoreportages kunnen dan getoond worden aan het dorp, de betrokken overheidsfunctionarissen en andere NGO’s die steun kunnen bieden. Wij zoeken hiervoor een 10-tal digitale camera’s met geheugenkaart. Het is prima als dat wat gebruikte oudere dingen zijn. Mocht u nog zo’n toestel hebben liggen dat u kunt missen, neem dan svp contact op met Gwen (gwen.timmer@warchild.nl)

PS 2: Zodra we in Nederland terug zijn zullen we zelf heel wat meer foto’s opladen. Dat lukt nu erg moeilijk gezien de zeer trage internetverbinding. Onze fotoreportage volgt dus nog.